خطب الإمام علي ( ع ) ( مترجم : آيتي )

151

نهج البلاغة ( فارسي )

80 سخنى از آن حضرت ( ع ) اى مردم ، زهد در اين جهان كاستن از دامنهء آروزهاست و سپاسگزارى در برابر نعمتها و پارسايى از حرامهاست . پس اگر بدان دست نيافتيد ، بكوشيد تا حرام بر شكيبايى شما چيره نشود و در برابر نعمت ، سپاسگزارى را از ياد مبريد . خداوند با آوردن حجتهاى آشكار و هويدا و كتابهاى آسمانى و دليلهاى روشن جاى عذرى براى شما باقى نگذاشته است . 81 سخنى از آن حضرت ( ع ) در نكوهش دنيا چه بگويم در بارهء سرايى ، كه آغازش رنج است و پايانش زوال و فنا حلالش را حساب است و حرامش را عقاب . هر كه در آن بىنياز شود در فتنه و بلا افتد و هر كه نيازمند بود غمگين شود . هر كه براى به چنگ آوردنش تلاش كند ، بدان دست نيابد و آنكه از تلاش باز ايستد ، دنيا خود به او روى نهد . هر كه به چشم عبرت در آن نگرد ، ديدهء بصيرتش روشن گردد و هر كه به ديدهء تمنا در آن بيند ، ديدگانش را كور گرداند . من مىگويم : اگر كسى در سخن آن حضرت ( ع ) كه مىگويد : « من أبصر بها بصّرته » ، تأمل كند دريابد ، كه در آن چه معنى شگفتانگيز و مقصود والايى است كه كس به نهايت آن نتواند رسيد و عمق آن در نتواند يافت . بويژه ، اگر اين جمله را با جمله « و من ابصر اليها اعمته » در كنار هم نهد ، فرق ميان « أبصر بها » و « ابصر اليها » را به روشنى دريابد و بداند كه در فصاحت و بلاغت تا چه پايه فرا رفته است .